Bu fotoğrafı dün arkadaşım Ali Değirmenci gönderdi.
İlk defa görüyorum.
Prof. Dr. İoanna Kuçuradi’nin ölüm haberini alalı daha 10 dakika bile olmamıştı.
Uzun uzun seyrettim.
Bu fotoğrafın altına ne yazabilirim diye düşündüm.
“Ankara’nın en hüzünlü dansı” diyebilirdim.
“Ankara’da son azınlıkların veda dansı” da diyebilirdim.
“Türkiye’nin en felsefi dansı” da…
Sonra gerilere, 1970’lerin sonlarına gittim.
Karlı bir Ankara gününde bir felsefecinin odası
1978…
Hacettepe Üniversitesi Beytepe Kampüsü…
Türkiye bir yandan kapkara bir terörle, bir yandan derin bir ekonomik krizle boğuşuyor.
Yakıt bulunamadığı için kampüs tatil edilmiş…
Binalarda sadece nöbet için görevlendirilmiş öğretim üyeleri var.
İşletme, Felsefe, Antropoloji bölümleri aynı binada.
Ama hepimiz her gün Felsefe bölümüne sığınıyoruz.
Çünkü başında hepimizin saygı duyduğu olağanüstü bir insan var…
Prof. Dr. İoanna Kuçuradi.
Yan odada “Göçmüş Kediler Bahçesi’nin” büyük yazarı
Onun odasının hemen yanında, küçücük bir odada bu ülkenin yetiştirdiği en büyük yazarlardan biri oturuyor.
Bilge Karasu.
1963 yılında D. H. Lawrence’ın “Ölen Adam” kitabını Türkçeye çevirerek Türk Dil Kurumu ödülünü kazanmış.
“Troya’da Ölüm Vardı”, “Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı”…
Hepsi dönemin büyük eserleri.
Ve tabii ki hayatımdan hiçbir zaman çıkmayan o şaheseri…
“Göçmüş Kediler Bahçesi”…
Tırnaklarını göğsümüze geçirerek bize her gün bir şeyleri hatırlatan o keşiş kedisi…
Bir öteki odada Oruç Aruoba Nietzsche ve Rilke’yi çeviriyor
Biraz ileride Oruç ve Zeynep Aruoba’nın odaları.
Oruç olağanüstü kitapları çevirmeye hazırlanıyor.
David Hume, Nietzsche, Kant, Wittgenstein, Rilke…
Türkiye henüz onu büyük bir felsefeci olarak tanımamış.
Komşusu Füsun Akatlı…
Türkiye’nin en büyük edebiyat eleştirmenlerinden biri…
Bedrettin Cömert Gombrich çevirisini tamamlamış
Sanat Tarihi bölümünden Bedrettin Cömert geliyor.
Ernst H. Gombrich’in başeseri “Sanatın Öyküsü”nü Türkçeye kazandırmış.
Bir yıl sonra, evimin 500 metre ilerisinde, arabasının içinde teröristlerin kurşunlarıyla aramızdan ayrılacak.
Sosyal Çalışma Bölümü Başkanı Emre Kongar da orada.
Bir alt katta Türkiye antropolojisinin büyük ismi Prof. Bozkurt Güvenç var.
Tuhaf bir çelişki.
Ankara Altın Çağı’nı yaşıyor.
İoanna Hanım’ı hiç dans ederken görmemiştim
Tekrar bu fotoğrafa dönüyorum.
İoanna Hanım’ı hiç dans ederken görmemiştim.
Bilge Bey’i de öyle…
İkisinin de dans ettiklerini hayal bile edemezdim.
Fotoğraf nerede çekilmiş, hiç bilmiyorum.
O günlerden bir gün mü, bilmiyorum.
2024 yılında K24’te yayımlanan bir yazıda kullanılmış.
Kaynak olarak “İmge Yayınları” verilmiş.
Bir arkadaş evinde bir imece masa etrafında olmalı
Herhalde Ankara’da bir arkadaş evinde veya bir davetinde çekilmiş.
Kare biraz genişletilse ve çevredekileri de görebilsek belki bilebileceğiz…
Mesela Figen ve Enis Batur orada mıydı?
Mete Tunçay, İlber Ortaylı da dans ediyor muydu?
Eminim ortadaki masada herkesin evinden yaptığı veya köşedeki “Kral Çiftliği”nden alıp getirdiği bir şeyler vardı.
Ama Tansu ve ben yoktuk…
Oysa orada olmayı ve bu olağanüstü dansı seyretmeyi ne kadar isterdim.
Bir de şunu merak ettim.
Acaba hangi şarkı çalıyordu?
Son sahne: Maltepe Üniversitesi’nde film dekoru gibi bir felsefeci odası
İoanna Hanım’ı son defa ona Aydın Doğan Ödülü verilirken görmüştüm.
Ama onunla son sohbetimizi Maltepe Üniversitesi’ndeki odasında yapmıştık.
Geçirdiği bir rahatsızlık nedeniyle üniversite ona bir lojman vermişti.
Evi Ankara’daydı ama İstanbul’da, kampüsteki lojmanda yaşıyordu.
Yani İstanbul’da Maltepe Üniversitesi’nin ona verdiği çalışma odası ve lojmanda geçiyordu artık hayatı.
Hep acele adımlarına alıştığımız o güzel kadın artık zor yürüyordu.
O gün ihmal etmiştim, bugün içimdekini söyleyeyim.
Maltepe Üniversitesi’ne, hayatının son yıllarında büyük hocamıza sağladığı bu imkânlar nedeniyle teşekkür borçluyuz.
İstanbul Valisi Davut Gül, İoanna Kuçuradi ve Aydın Doğan
Komünist Bulgaristan’da bir felsefe toplantısı
İoanna Hanım’ı 1978 yılında tanıdım.
Türkiye Felsefe Derneği Başkanı’ydı.
80’lerin başında birlikte Balkan Felsefe Konferansı için Bulgaristan’a, Varna’ya gitmiştik.
Biri komünist, öteki askeri baskının altındaki iki ülkenin insanları olarak paylaşacak sadece içimizdeki özgürlük ve insan hakları duyguları vardı.
12 Eylül günü Beytepe’ye gelen sekiz tankın palet sesleri
12 Eylül gününü birlikte Beytepe’de yaşamıştık.
O gün sekiz tane tankın Beytepe Kampüsü’ne gelişini onun odasında birlikte seyretmiştik.
Bir binbaşının hepimizi meydana toplayıp bize nasihat etmesini birlikte dinleyip hiç etkilenmemiştik.
Dedim ya…
Yine de özgürce konuşabiliyor, yazabiliyorduk.
Babası Ege adalarından, annesi Çorlu’dan; kendisi Türkiye’yi terk etmeyen Rumlardan
Maltepe Üniversitesi’ndeki odasında bana ilk defa ailesini anlatmıştı.
İoanna Kuçuradi, 4 Ekim 1936 günü, Türkiyeli bir Rum ailenin çocuğu olarak İstanbul’da doğdu.
Babası Ege adalarından, annesi ise Çorlu’dan gelip İstanbul’a yerleşmiş iki Rum’du…
İstanbul Üniversitesi Felsefe Bölümü’nden mezun oldu.
Doktora tezinin konusu ise şuydu:
“Schopenhauer ve Nietzsche’de insan problemi…”
İstanbullu Rumların çoğu 6-7 Eylül ve 1960’ların başındaki Kıbrıs olayları sonrasında Türkiye’den ayrıldı.
O ise kaldı.
Erzurum’da kaldığınız yıllarda zorluk çektiniz mi?
1965-68 yılları arasında Erzurum Üniversitesi’nde çalıştı.
“Erzurum’da hayat nasıldı, orada zorluklarla karşılaştınız mı?” diye sordum.
“Hayır, hiç zorlukla karşılaşmadım” dedi.
Hayatının büyük bölümü Ankara’da geçti.
Evi hâlâ Ankara’daydı…
Hayatının son günlerinde cezaevinde insan hakları dersleri veriyordu
O gün öğrenmiştim.
Hâlâ cezaevlerine gidip mahkûmlara insan hakları dersleri veriyordu.
“Hayatımda duyduğum en güzel sözlerden birini cezaevinde bir mahkûm söyledi bana” demişti…
“Siz bize insan olduğumuzu hatırlattınız…”
Masanın üzerindeki söz: Böyle Buyurdu Çöpçü
Odasının duvarları katıldığı veya verdiği konferansların afişleriyle kaplıydı.
Masasının üzerinde ise tam anlamıyla felsefi bir kalabalık vardı.
Yazdığı şiir kitabı dikkatimi çekmişti.
Direkt Yunanca yazdığı şiirler, bir başkası tarafından Türkçeye çevrilmiş.
Ama asıl dikkatimi çeken şey bir plaka ve üstünde yazılı şu cümle olmuştu:
“Also Sprach der Mülliman…”
Türkçesi şöyle:
“Böyle Buyurdu Çöpçü…”
Nietzsche’nin ünlü kitabı “Böyle Buyurdu Zerdüşt”ten esinlenmiş bir cümle.
Eski bir felsefe öğrencisi Almanya’ya yerleşmiş. Temizlik işlerinde yönetici olarak çalışıyormuş.
Bu esprili plakayı hazırlatıp İoanna Hanım’a hediye getirmiş.
Yemekte hepimizi şaşırtan söz: İslami değer diye bir şey yoktur
Aydın Doğan Ödülü’nü almasından bir hafta önce bir yemek yemiştik.
Son zamanlarda katıldığım en güzel yemekti.
Masada, çoğunluğu yeni medyadan bir gazeteci ve yazar topluluğu vardı.
O gece bizi şaşırtmıştı.
Bir arkadaşımız bugünkü iktidarın politikası ile ilgili bir soru sorarken, “İslami değerler” kavramını kullanmıştı.
Hoca sözünü kesip, “Felsefede İslami değer diye bir şey yoktur. Hristiyan değeri de yoktur, sadece ‘değer’ vardır. Sizin kastettiğiniz ise değer yargılarıdır” demişti.
O güne kadar hiç düşünmemiştim böyle bir şeyi.
İoanna Kuçuradi, Arzuhan Yalçındağ, Ertuğrul Özkök ve Taha Akyol
İkinci şaşkınlığımız: Vicdan diye bir şey de yoktur
Bir başka arkadaşımız ise “vicdandan” söz ederken yine sözünü kesmişti ve bizi şaşırtan bir cümle daha söylemişti:
“Vicdan” diye bir şey de yoktur.
Cümlesini şöyle tamamlamıştı:
“Vicdan diye bildiğimiz şey, vicdanı besleyen kaynaklardır.”
Son soru: Bir ömür hiç âşık olmadan geçebilir mi?
Yemeğin sonunda bir felsefeciye sorulacak en klasik soruyu sormuştuk:
“Felsefede öğrendiğiniz şeylerle yaptıklarınız ve hissettiklerinizin hiç çelişkiye düştüğü anlar oldu mu?”
“Olmadı. Hep buna uygun düşünce sistemine sahip olmaya çalıştım” dedi.
Bunun üzerine bir arkadaşımız soruyu şahsileştirerek sordu:
“Bir insanın bütün hayatı hiç âşık olmadan geçebilir mi?”
“Geçebilir” cevabını verdi ancak yüzümüzdeki hayret ifadesini görünce cümlesini şöyle tamamlamıştı:
“Benim hayatım öyle geçti anlamında söylemiyorum ama bir insanın hayatı hiç âşık olmadan da geçebilir.”
İoanna’ya âşık çok erkek biliyorum.
Onun âşık olduğu erkek var mıydı…
Bilmiyorum…
Dün Instagram paylaşımlarının sayısı sanki İlber Ortaylı’yı bile geçmişti
Hayatı, yaşama biçimiyle, insan hakları konusunda yerleştirmeye çaba harcadığı değerlerle, felsefeyi bıkmadan usanmadan, yorulmadan, bazen bir Kafka romanı kahramanı gibi boşluklarda kalma pahasına yılmadan anlatan bir insandı İoanna Hanım…
Dün Instagram’da paylaşımlar sanki hiç kesilmeden devam ediyordu.
Oysa İlber Hoca gibi televizyonda, sosyal medyada fazla görünen bir insan değildi.
Demek ki hepimizin içine artık bu ülkede çok özlediğimiz bir duygunun tohumlarını ekmiş.
Onun doğduğu yıl dünya “The Way You Look Tonight” şarkısını söylüyordu
1936’da doğmuştu.
O yıl dünya “The Way You Look Tonight” şarkısını söylüyordu.
Üç yıl sonra uğursuz bir savaşın başlayacağını belki kimse beklemiyordu.
“Tıpkı bu gece baktığın gibi” diyen bir şarkıydı.
Dünyaya öyle bakıyordu…
Ben o bakışı ilk defa 46 yıl önce görmüştüm
Hiç kimsede görmediğim bir bakışı vardı.
O bakışı 48 yıl önce görmüştüm ilk defa…
İnsana ve insanı insan yapan şeylere bakışını o yıl anlamıştım.
Maltepe Üniversitesi’ndeki odasında hepimize hâlâ öyle bakıyordu.
İnsana huzur veren, güven veren…
Sakinleştiren ama yargılamadan sorgulayan bir bakıştı o…
O gözleri, o bakışı hiç unutamayacağım…
Yekta Kopan’a verdiği cevap yakamda rozet gibi duruyor
Aydın Doğan Ödülü’nü aldıktan sonra Yekta Kopan onunla harika bir söyleşi yapmıştı.
Söyleşinin sonunda şunu sormuştu:
“Türkiye’de ve dünyada olan biten bunca şeye rağmen hâlâ umutlu musunuz?”
Bütün salon nefesini tutup büyük hocanın cevabını beklemişti.
Şöyle demişti:
“Evet, hem de inadına…”
O an benim için dünyanın en umut veren inadıydı o…
Ben onları ChatGPT’ye çizdirdiğim bu insanlar arasında hayal ettim hep
Yazımı tamamlarken dans fotoğrafına tekrar baktım.
Azınlığı kalmamış bir şehirde birbirlerine kalmış iki yapayalnız insan gibiydiler.
O hüzün koydu bana.
ChatGPT’den bu fotoğraf üzerinden onları Hegel, Nietzsche, Thomas Mann, James Joyce arasında bir sahneye yerleştirmesini istedim.
Bu mütevazı Ankara dekorunda çok güzeldiler.
O büyük felsefeci ve yazarların arasında da çok güzel durdular.
İkisi de istedikleri yere gidip yaşayabilirlerdi.
Ama ikisi de doğdukları bu ülkede, Cumhuriyet’in başkentinde yaşamayı gönüllü seçmiş insanlardı.
Hayatları işte bu fotoğraftaki dönemin Ankara’sında geçti.
Mütevazı ama vakur bir aydın kuşağının arkadaş evlerindeki mütevazı buluşmalarda…
ChatGPT'ye çizdirdiğim o fotoğraf
Bilge Karasu bugün Karşıyaka Mezarlığı’nda yatıyor
Bilge Karasu 1995 yılında aramızdan ayrıldı.
Bugün Ankara Yenimahalle’deki Karşıyaka Mezarlığı’nda mütevazı bir halk mezarında yatıyor.
İoanna Hanım ise bugün İstanbul Şişli Rum Ortodoks Mezarlığı’nda toprağa verilecek.
Türkiye’de doğdular.
Türkiye’nin iyi ve mütevazı vatandaşları olarak yaşadılar.
Türkiye’de kaldılar.
Belki de mezarlarının taşlarında görünmeyen harflerle şöyle bir şey yazacak:
“Also Sprach İoanna…
Ve Bilge…”
